"De ondertekenaars van dit manifest, die zich de Gravensteengroep noemen, vertrekken vanuit verschillende politieke en ideologische uitgangspunten, maar zijn het eens in hun gehechtheid aan de democratie en de mensenrechten. Zij stellen de waarden van vrijheid, gelijkheid, solidariteit en wederzijds respect centraal, en wijzen alle vormen van racisme en xenofobie radicaal af."
Zo begint het Gravensteenmanifest. De gravensteengroep bestaat momenteel uit 18 zelfverklaarde progressieve en Vlaamse intellectuelen zoals etienne Vermeersch, Jan Verheyen, Piet van Eeckhaut, Bart Maddens, Paul De Ridder, Ludo Abicht, en vele andere. Een van die intellectuelen is ook Groen! Europees Parlementslid, Bart Staes. Het manifest werd tot nu toe onderschreven door al meer dan 7000 personen, waaronder mezelf.
De groep wil voor eens en voor altijd duidelijk maken dat er niks rechts of zelfs extreem-rechts is aan respect vragen voor je taal, opkomen voor je cultuur en het beter inrichten van de federale staat. De Vlaamse strijd is steeds, net als de Kosovaarse, de Schotse, de Catalaanse, ... een sociale strijd geweest.
Met de opkomst van het Vlaams Blok raakt het Vlaamsgezind zijn echter steeds meer in een vuil aangebrand bruin hoekje.
"Bij het ontstaan van België in 1830 heeft de francofone bourgeoisie de kans schoon gezien haar prioriteiten veilig te stellen, door een regime te installeren dat essentieel op sociale ongelijkheid en discriminatie van de Vlaamse taal en bevolking was gefundeerd. Die sociaal-economische ongelijkheid is mettertijd in grote mate weggewerkt dankzij een strijdbare arbeidersbeweging. Het recht op eigen taal en cultuur hebben de Vlamingen echter moeten afdwingen via een kluwen van ondoorzichtige compromissen. Het resultaat is een omslachtige staatsstructuur, een institutionele doolhof met zeven parlementen en zes regeringen. Onze 'imago-schade' in het buitenland wordt niet alleen veroorzaakt door de voorbije formatiecrisis, maar ook door de chaos die de Belgische constructie na 177 jaar lapwerk kenmerkt. De verkiezingsuitslag van 10 juni 2007 in Vlaanderen is mede veroorzaakt door het ongenoegen over deze historische vergroeiing en lijkt een onomkeerbare optie op de toekomst te nemen."
Het debat over een grondige staatshervoming werd begonnen en gestuurd door een resolutie die goedgekeurd werd door bijna het volledige Vlaamse Parlement. Alle Vlaamse democratische partijen steunden en steunen deze eisen. Deze zijn niet eenzijdig voor het Vlaamse eigenbelang, maar reiken ook de Franstaligen bouwstenen aan om beter hun beleid op te volgen en het Marshall-plan beter in de praktijk te brengen.
Door de lange regeringscrisis, het dwaze politieke gespin van alle partners, en het tegen elkaar opzetten van bevolkingsgroepen verziekte de sfeer en de mogelijkheid om deze Vlaamse vragen in te vullen.
Een grote deel van de culturele en intellectuele wereld begint sindsdien elk debat over een staatshervorming de kop in te drukken door de vraag voor solidariteit. Dat is een dooddoener. Iedereen wil solidariteit, niemand wilt die opgeven. Solidariteit gebruiken om het status-quo en dus het conservatisme te preken lijkt me een kwalijke zaak. Moeten we solidair zijn met de ongeboren baby's en dus tegen abortus pleiten? Moeten we solidair zijn met het klassieke gezin en tegen het homohuwelijk zijn? Dit is onzin. Men kan én solidair zijn én een grote staatshervorming doorvoeren. Men kan én solidair zijn én zelfs voor separatisme pleiten.
"Ons aanknopingspunt is niet een belegen Vlaams romantisme, maar wel de Verlichtingsfilosofie, het democratisch gelijkheidsbeginsel, een moderne visie rond decentralisatie, subsidiariteit, schaalverkleining en regionale autonomie die overal in Europa aan de orde is."
In een geglobaliseerde wereld is het meer dan normaal dat mensen teruggrijpen naar een identiteit, een eigenheid. Om die globaliserende wereld te volgen en te overleven, moeten we naar een sterkere Europese Unie. Maar een sterkere Europese Unie kan je niet losdenken van een sterker Vlaanderen. Als je langs de ene kant hoog boven de mensen hun hoofden beslist, moet er tegenover staan dat de invulling van die regels op een regionaler niveau gebeuren. Het is die evolutie die Belgie in de toekomst nog meer zal uitkleden. We gaan naar een Europese defensie, een europees buitenlands beleid, europees klimaatbeleid,... Daarom moeten we de zaken die de mensen aanbelangen dichter bij het volk brengen. Het regionale niveau is daarvoor ideaal.
"Wereldwijd beschouwt men het namelijk als evident dat een immigrant, mits een aanpassingsperiode, zich inburgert door zich de taal van het nieuwe thuisland eigen te maken. Dit doet geen afbreuk aan de mensenrechten inzake godsdienst, culturele eigenheid of taalgebruik in de privé-sfeer. Laagopgeleide allochtone migranten doen deze inspanning met vrucht, terwijl veelal hoogopgeleide Franstalige inwijkelingen in Vlaanderen dit om principiële redenen niét blijken te doen, hierin gesteund door hun politici. Sommigen menen zelfs dat het volstaat, in een grensgemeente een meerderheid te verwerven, om de grenzen te verplaatsen. Daarmee ondergraven ze het principe van de politieke solidariteit tussen de gewesten, en meteen ook van de Belgische federale structuur op zich. Men kan zich indenken hoe de Fransen zouden reageren, mocht een Duitstalige meerderheid in een Franse grensgemeente eventjes de grenzen tussen beide landen willen wijzigen..."
Een grote groep Franstaligen gedragen zich in de rand rond Brussel als echte kolonialisten. Een minimum aan inburgering, de onwil om Nederlands te leren, de verontwaardiging als er hen wordt gevraagd Nederlands te spreken en toch de wens om het bestuur van de rand over te nemen. Het niveau van de Franstalige partijen in gemeente- en ocmw-raden is bedroevend, maar halen toch hun groot aantal stemmen, omdat een soort eigen principe van 'eigen volk eerst' wordt opgehangen. Sommigen halen zelfs hun stemmen in de Vlaamse rand met anti-Vlaamse programma's (om de naam Maingain niet te noemen).
De tijd van het kolonialisme is al lang voorbij. Laten we streven naar een multiculturele samenleving, met alle culturen en dus ook de Vlaamse en de Waalse. Laten we elkaar niet overtroeven, laten we respect voor elkaar opbrengen, maar laten we ook het streekeigen karakter en die taal en cultuur eerbiedigen.
"Als een consensus over deze basisbeginselen wordt afgewezen, is elke discussie over staatshervorming zinloos. Noodgedwongen moeten we dan de nodige stappen zetten om de regio's als onafhankelijke staten deel te laten uitmaken van de Europese Unie. Overigens, in de post-Belgische context van de Europese samenwerking kan interregionale solidariteit maximaal spelen. Wij willen, als welvarende regio, zowel de interpersoonlijke als de interregionale solidariteit in stand houden. Met ons hoofd én met ons hart. Maar niet met een latent onbehagen omtrent cultuurimperialisme, ongezond parasitisme, en verborgen partijpolitieke agenda's.
Dit België is zonder duidelijke, onherroepelijke afspraken niet werkbaar; wie een hervorming in deze democratische zin afwijst, pleit in feite voor de ontbinding van die staat. In het verlengde van deze moderniseringsgedachte vragen wij transparante politieke structuren, responsabilisering van de regionale besturen, de toepassing van democratische grondrechten, en onschendbaarheid van taalgrenzen. Met onze Franstalige vrienden als het kan, zonder hen als het moet.
Meer autonomie zal eenieder tot voordeel strekken. Gelukkig groeit aan beide zijden van de taalgrens het besef dat ook Franstalig België zijn eigen groeikansen hypothekeert in de mate dat het zich laat gijzelen door politici die zweren bij de status-quo.
De oude vijandbeelden moeten vervangen worden door nieuwe samenwerkingsverbanden, gebaseerd op een evenwicht tussen solidariteit en verantwoordelijkheid. Wallonië als bevriende partnernatie lijkt ons een aantrekkelijker perspectief dan een staatsbestel dat zich van de ene crisis naar de andere voortsleept."
meer info over het gravensteenmanifest op http://www.gravensteengroep.org/
Onderteken het manifest hier
