Betaalbaar wonen

Iedereen heeft recht op een aangepaste woning van goede kwaliteit in een goede woonomgeving en tegen een betaalbare prijs. Dit basisrecht werd trouwens in 1994 in de grondwet opgenomen en kreeg concreet gestalte via de goedkeuring van het decreet van de Vlaamse wooncode op 15 juli 1997. De sociale huisvestingsmaatschappij Zennevallei-Halle, de intercommunale Haviland, Vlabinvest en zo mogelijk privé-investeerders binnen een PPS-aanpak zijn in deze de hoofdpartners van het gemeentebestuur.

Aandachtspunten zijn:

• grondfonds: het gemeentebestuur zal in overleg met bovenstaande partners verder gebruik maken van de opportuniteit van het voorkooprecht. Zoals in het verleden blijft het onze intentie toekomstgronden aan te kopen, conform het gemeentelijk structuurplan;
• niet bebouwde bouwgronden: uit ervaring blijkt dat een aanbod aan bouwkavels in het woongebied bouwrijp zijn, maar niet op de markt aangeboden worden. Het gemeentebestuur wenst een actieve mobiliseringpolitiek te voeren die erop gericht is zoveel mogelijk bebouwbare percelen op de markt beschikbaar te stellen voor jonge gezinnen met bouwplannen. Daarom overweegt het gemeentebestuur een belasting voor eigenaars van niet-bebouwde bouwgronden (art. 143 van het stedenbouwdecreet van 18 mei 1999). Natuurlijk mogen ouders en grootouders een stukje grond verwerven en in reserve houden voor hun kinderen of kleinkinderen, en de grond onbebouwd laten liggen tot de kinderen volwassen zijn om er dan zelf op te bouwen. Dat is géén speculatie. In een goed omschreven belastingsreglement moeten de vrijstellingen voldoende waarborgen bieden voor een kindvriendelijk gezinsbeleid;
• nieuwe woonvormen: Beersel beschikt over een aanzienlijk aantal woningen die te groot zijn of onaangepast zijn voor oudere inwoners of éénoudergezinnen. Spijtig genoeg voor deze doelgroep zit onderverhuur vast in de semi-illegale sfeer. Friends-wonen, of samenwonen in niet-gezinsverband moet beter mogelijk gemaakt worden. Eigenaars moeten een te groot geworden woning gedeeltelijk kunnen verhuren.
  Ook het principe van kangoeroewonen is eenvoudig. Een oudere en een gezin wonen, elk in hun eigen woongedeelte, onder één dak en ze maken afspraken over mogelijke wederzijdse ondersteuning en hulpverlening. De oudere bewoner kan bijvoorbeeld al eens inspringen bij de kinderopvang, het jongere gezin kan bijvoorbeeld boodschappen doen of de vuilniszakken van de oudere bewoner buiten zetten. Kangoeroewonen biedt dan ook enkel maar voordelen. Een woning die te groot is geworden voor een oudere, kan zo ook onderdak bieden voor een jong gezin. De oudere kan langer in zijn eigen woning blijven wonen. Jong en oud kunnen elkaar bij kangoeroewonen bijstaan waar mogelijk.
  Aan deze problematiek zal (bij ontstentenis van een reglementering op Vlaams niveau) in het kader van het gemeentelijk ruimtelijk structuurplan de nodige aandacht verleend worden, teneinde dit verder te concretiseren in de latere ruimtelijke uitvoeringsplannen;
• zonevreemde woningen: in de voorbereiding van de startnota werd een inventaris opgesteld van alle zonevreemde woningen en bedrijven in onze gemeente. Hieruit blijkt dat een beperkt aantal vergund geachte woongelegenheden zich in kwetsbare gebieden situeren. De benaderingswijze werd reeds binnen de vergadering van de Gecoro behandeld in het kader van het voorstel van de open ruimtestructuur;
• sociale woningbouw: momenteel zijn een 10-tal sociale woonprojecten in de startblokken. Het gemeentebestuur wil de ingeslagen weg volgen, met steun van de diensten van de Vlaamse Administratie bevoegd voor de sociale woningbouw. Op termijn zouden in onze gemeente minstens 5% van de woningen sociale huurwoningen moeten zijn. Ook de verkoop van sociale huurwoningen komt de huurder die wil kopen, ten goede. Om een sociaal woningplan uit te werken zal de gemeente het meerjarenplan in samenwerking met de huisvestingsmaatschappij actualiseren.
• lokale woonwinkel: de emigratie vanuit het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, zowel van kapitaalkrachtigen als van minderbegoeden, binnen– als buitenlanders, weegt op de Beerselse woningmarkt.
  Deze kandidaat-inwijkelingen vormen op de woningmarkt een belangrijke concurrent voor de gezinnen van Beersel. Dit fenomeen wordt verder in de hand gewerkt door het feit dat heel wat vastgoed uit Beersel (vaak exclusief) door Brusselse en/of Anderstalige websites en immo-kantoren wordt aangeboden.
  De gemeente beschikt intussen over een erkend Huisvestingsambtenaar. Om de gezinnen van Beersel nog meer kans te geven op de lokale vastgoedmarkt wil het gemeentebestuur starten met een woonwinkel op maat van de Beerselaar:
• Antwoorden formuleren op vragen over huren, wonen, kopen, premies, leningen, vergunningen;
• Databank met te huur of te koop staande woningen. Een onderzoek en overleg zal dit juridisch moeten onderbouwen;
• Informatie over renovatie, verbouwen, ecologisch bouwen, nieuwe woonvormen;
• advies in verband met duurzaam (ver)bouwen en wonen. De woonwinkel kan bijvoorbeeld info geven over de beschikbare premies en fiscale voordelen voor milieuvriendelijke investeringen en beschikt over lijsten van erkende leveranciers van duurzame materialen en diensten.

Andere aandachtspunten:

• Sociaal Verhuurkantoor: via een aangepaste informatiecampagne over de voordelen die een sociaal verhuurkantoor kan bieden aan eigenaars die een woning zonder zorg wensen te verhuren, zal regelmatig voorlichting gegeven worden;
• renovatiebeleid: een verdere uitbouw van de mogelijkheden rond renovatiepremies vanuit de Vlaamse overheid moet een stimulans betekenen om potentiële kopers van woningen aan te zetten tot het kopen van een bestaande woning. Ook hier spelen de lokale woonwinkel en het sociaal verhuurkantoor een helpende rol.